Rozdział 1

        Dzień, jak co dzień. Jak zwykle muszę zebrać się szybko do szkoły. Ta.. Szkoła. Obstawiam 20 zł, że babka od matmy znów mnie zapyta i dostanę pałę. W ostatnim miesiącu wygrałam 50 zł w takich zakładach. Ma się tą głowę do interesów. Jedna rzecz jest pewna. Nie odziedziczyłam tego po ojcu. Nie wiem, jak firma funkcjonowałaby bez mamuśki. Każdy chciałby mieć taką mamę. Piękna, młoda, zgrabna, seksowna. O właśnie przypomniałam sobie słowa babci "Jesteście, jak dwie krople wody (..)". Gdzie ona widzi podobieństwo? W moich grubych nogach ? Hmm.. Może to jednak urok odstających uszów ? Nie jestem do końca pewna. Zresztą, przejdźmy do konkretów. Tatuśkowi znów zachciało się przeprowadzki, to już 5 raz w tym roku. Tak było mi tu dobrze. Znalazłam sobie chłopaka. Może nie grzeszy pięknością, ale jest bardzo wysportowany. No i co najważniejsze lubię go, trochę bardziej nawet. Ale cóż, moich rodziców najwidoczniej nie interesują moje uczucia.
-Em, Em, śniadanie !
          Co to za zapach ?  Mmm czuję omlety. Uwielbiam je. Szczególnie te, które robi moja niania. Tak, tak, mam 17 lat, a mam opiekunkę. Nic dziwnego, skoro rodzice nigdy nie mieli czasu, aby mnie wychować. Dorothy jest dla mnie, jak druga matka.
-Jak minęła noc Emmi ? Mi bardzo dobrze. Tylko twoja mama chyba źle spała. Jest w złym humorze i chciała z tobą porozmawiać.
         Czym prędzej pobiegłam na taras. Nie zdziwił mnie widok leżącej na hamaku. Tacy to mają dobrze, brak obowiązków, a kasa sypie im się z rękawa. Nie zdążyłam nic powiedzieć, a matka już rzuciła mi swoje srogie spojrzenie.
-Ile razy Cię prosiłam ? No ile razy? Dziecko, nie mieszkasz sama w domu, wyrzucaj te prezerwatywy do kosza. To Ty, jak zawsze swoje i latają po całym domu..
          Czasami wolałabym chyba mieć "normalnych" rodziców, którzy w takiej sytuacji zamknęliby mnie w piwnicy, albo kazali klęczeć na grochu. Ze zbytnio dużej swobody rzadko kiedy wynika coś dobrego.
                                                                       *           *           *
-Emma!
            Auć ! To bolało. Właśnie oberwałam piórnikiem Alexa od pani Phillips. Nigdy nie byłam pewna co znajduje się w tym piórniku. Ale to coś bardzo śmierdzi.
- Powiedz mi, na czym skończyłam moja droga?
           W takich sytuacjach nigdy nie mogę pojąć nauczycieli. Przecież widzi, że nie uważam, a pyta mnie o takie rzeczy.. Nauczyciele są tępi czy tylko takich udają ? Ona niestety nie udaje.
Po komendzie "W tej chwili do dyrektora" zabrałam swoją torebkę i wyszłam z sali. Idąc do gabinetu władcy szkoły zastanawiałam się, gdzie tym razem się przenosimy. Czy będzie to piękny apartament w samym centrum Nowego Jorku czy może piękna dzielnica w Paryżu. Niestety, nie miałam pojęcia. Mogłam jedynie wymyślać sobie niestworzone historie na ten temat.
Drzwi do gabinetu były zamknięte. Dziwne. Jestem tutaj częstym gościem i pierwszy raz spotkałam się z czymś takim. Panowała tam dziwna cisza. Przestraszyłam się. Uchyliłam delikatnie drzwi. Usłyszałam ciche jęki, jakby kogoś mordowano. Nie byłam pewna co zrobić. Jedynym rozsądnym rozwiązaniem byłoby zadzwonienie na policje, ale nie miałam czasu na takie rzeczy. Z całej siły kopnęłam drzwi, już chciałam się rzucić na napastnika z pięściami i.. Jedyne co ujrzałam to ujeżdżającą dyrektora sekretarkę. Fuuuj. W tym momencie zaczęło mnie cieszyć to, że wyjeżdżam..
                                                                      *          *          *
           Ostatnie godziny dłużyły się, jak nigdy. Może to dlatego, że zawsze tak wyglądają moje podróże? Nikt z nikim nie rozmawia. Jedynie niania raz na czas do mnie zagada. Idzie się do tego przyzwyczaić. Do tego, że tracę cały czas kogoś bliskiego także. Trochę żal mi mojego już "ex" chłopaka. Ale lepiej sobie radzę nie żegnając się z kimś. Wtedy odejście przychodzi mi jakoś łatwiej.
Podróż trwała już 6 godzin. Chciało mi się siku, a w dodatku było mi niedobrze.
Właśnie przejeżdżaliśmy kogo wielkiego lasu, ciągnącego się przez kare km, kiedy dostrzegłam pewien domek. Był duży, 2 piętrowy, wyglądał na bardzo stary. Nagle tata zatrzymał auto. "Wysiadamy"- rzekł. Szczerze, nie zachwyciła mnie wizja mieszkania na takim pustkowiu. To zazwyczaj w takich domach umierają wszyscy domownicy, a najmłodsza córka wiąże się z wampirem. Boże, nienawidzę wampirów. Są takie przereklamowane. Ostatnio "podobno" był jakiś napad wampirów na bank. No co za idioci to wymyślili.. Po co wampir miałby okraść bank? Idiotyzm.
Wysiadłam z auta. Poczułam się nieswojo- postawiłam nogę na trawie. Dla większości z was może wydawać się to śmieszne co właśnie powiem, ale ja od paru lat nie chodziłam po trawie. Od kiedy pamiętam zawsze mieszkaliśmy w wielkich miastach i jedyne po czym mogłam chodzić to beton, ewentualnie kostka brukowa. Udałam się w storę małego pomostu znajdującego się obok domu. Prowadził on do niewielkiego stawu. Coś wspaniałego.. Nie umiem pływać. Teraz na pewno morderczy wampir mnie zabije.
Weszłam do domu. Był na prawdę ogromny. Mój pokój znajdował się na 1 piętrze. U samej góry zaś był strych. Na niego też wolałam nie wchodzić. Za pewne znalazłabym tam zdjęcia starych domowników, a potem zapewne musiałabym odpędzać ducha jakiejś Mary. Nic nowego. Takie rzeczy to u mnie dosłownie na co dzień.
Położyłam się na łóżku. Było wyjątkowo wygodne, aż zrobiłam się senna. Jutro czas na nową szkołę, trzeba w końcu się wyspać.

True Blood

Niestety, serial już się skończył w te wakacje i jestem zawiedziona ostatnim odcinkiem. Nie będę robiła spoilerów, jeśli ktokolwiek go nie dooglądał, ale kurde no, no nie podobał mi się :D
Więc, ogólnie jest bardzo podobny do Pamiętników Wampirów. Tutaj także główna bohaterka ma dylemat, którego wampira wybrać. Stop. Nie tylko wampira :D Oto główna bohaterka i jej "dylematy" :

Taka tak Sookie Stackhouse, blond idiotka, jak dla mnie :D Jest wróżką

Bill Compton, stary wampir, który nie jest wcale, aż taki bez skazy na jakiego się wydaje :)

Eric Northman. Oh I love him :D Także wampirek


Sam Merlotte (zmiennokształtny)


Alcide (wilkołak) jednak nigdy nie chciałam żeby z nim była

Wiadomo, aktorów jest jeszcze wiele, ale tak chciałam tylko tych przytoczyć. Ogólnie co mogę powiedzieć o tym serialu? Na początku nie byłam co do niego pewna. Wydawał mi się strasznie głupkowaty. Ale, jak się później wciągnęłam to przez miesiąc praktycznie oglądnęłam wszystkie sezony ;p

Dobra to mój pierwszy bezsensowny wpis (tak będę każdego z nich nazywać). Opiszę w nim kilka moich ulubionych seriali. A także te, które mam zamiar w najbliższym czasie oglądnąć. No bo cóż, to co trzeba o mnie wiedzieć to to, że kocham seriale :)

Dziś zajmiemy się :1. The Vampire Diaries
Nic dodać, nic ująć, to jeden z moich ulubionych seriali. Wiem, że niektórym się znudził, albo im się najzwyczajniej nie podoba, ale ja go kocham <3 I myślę, że nikomu nie muszę opowiadać o czym jest ten serial :)

Tak, tak, mój ulubiony bohater to Damon Salvatore, przystojny wampir. Myślę, że nie jedna z was podzieli ze mną swoje zdanie, że chętnie by go schrupała :P

Kolejnym głównym bohaterem, jak najbardziej także przstojnym, jest Stefan Salvatore, brat Damona:

Trzecią postacią, którą widzimy na obrazku jest Elena Gilbert. Taka pipka, która nie wie czego chce :D Ale szczerze? Nie dziwię się jej, gdybym miała tych dwóch do wyboru też bym nie wiedziała :)

Nie jest taka zła :D


Postaci drugoplanowe:

Caroline Forbes (wampir), przyjaciółka Eleny, jest wspaniała, uwielbiam ją i mam nadzieję, że każdy mnie poprze, że ma być z tym oto Panem:


Tak, tak dobrze widzicie, to Klaus Mikaelson, jego mroczna strona jest wspaniała.(wampir)

A oto Bonnie Bennett(wiedźma), przyjaciółka Caroline i Eleny. Ma krzywą szczękę jakoś, ale i tak jest piękna:D Jej partnerem życiowym jest młody Pan Gilbert, Jeremy (łowca)

Hmm kto tam jeszcze został ?  Aaa Matt Honeycutt i Tayler Lockwood (wilk)



Myślę, iż tyle bohaterów wystarczy wymienić :)
a no i nie zapominamy o wrednej Katerinie Petrovie, ale wiadomo, jej zdjęcia tutaj nie muszę wklejać, bo mamy wyżej :P

Hmm już nie mogę się ludzie doczekać nowego odcinka, mam nadzieję, że Damon wróci i Bonnie. Co ja gadam na pewno wrócą :)

Witajcie :)

Jestem tutaj nowa, więc proszę was wszystkich o minimum tolerancji dla mnie. Tzn. tak dokładniej to można wręcz nazywać mnie Świeżakiem- nigdy nie pisałam niczego w tym rodzaju, nie prowadziłam bloga itp. No, ale cóż, czas zacząć prowadzić inny styl życia. Może akurat wyjdzie mi to na dobre ? Mam dla was kilka informacji.
1. Nie poznacie w najbliższym czasie żadnych informacji o mnie. Jedyne co wam mogę zdradzić, to to, że mieszkam w Polsce.
2. Jeszcze sama do końca nie jestem pewna co będę umieszczała na swoim blogu. Mam tylko nadzieję, że nie będzie tu w późnym czasie tak bardzo nudno :) 
3. Planuję zacząć pisać jakąś powieść, będę codziennie pisała po kawałeczku i umieszczała na blogu. Jeśli macie, jakieś pomysły co może stać się w mojej książce, możecie podsyłać mi pomysły, każda pomoc się przyda :)
4.Ogólnie przepraszam was za nieład, który będzie tu zapewne na samym początku, może z czasem wszystko będzie wyglądało całkiem inaczej.

Pozdrawiam, XYZ